24 جولای ۲۰۲۵- مطالعه‌ ای که به‌ صورت آنلاین در JAMA Network Open منتشر شد، نشان داد که در بیماران مسن مبتلا به سرطان و دیابت نوع ۲، استفاده از داروهای آگونیست گیرنده GLP-1 با کاهش مرگ ‌و میر کلی نسبت به داروهای مهارکننده دی ‌پپتیدیل پپتیداز-۴(DPP4i) همراه است.

در این مطالعه ی گذشته ‌نگر که توسط دکتر روتانا رادوان از دانشگاه فلوریدا و همکارانش انجام شد، داده‌ های Medicare بین سال‌های ۲۰۱۳تا ۲۰۲۰بررسی شدند تا تأثیر استفاده از GLP-1 RA در مقایسه با مهارکننده‌های SGLT2 و DPP4i بر بقای بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲و یکی از ۹نوع سرطان (تیروئید، پانکراس، مثانه، کولورکتال، ریه، کلیه، پستان، آندومتر یا پروستات) ارزیابی شود. بیماران واجد شرایط ۶۶سال به بالا بودند و برای کاهش عوامل مخدوش ‌کننده، از روش تطبیق امتیاز تمایل(propensity score matching)  استفاده شد.

در مقایسه بینGLP-1 RA و SGLT2i، ۲۵۵۳جفت بیمار و در مقایسه با DPP4i، ۲۵۶۴جفت بیمار تطبیق داده شدند. نتایج نشان داد که بین GLP-1 RA و SGLT2i تفاوت معناداری در خطر مرگ وجود ندارد، اما در مقایسه با DPP4i، استفاده از GLP-1 RA با کاهش قابل توجهی در مرگ ‌و میر همراه بود (نسبت خطر: ۰.۶۰). این مزیت بقایGLP-1 RA  نسبت به DPP4i در گروه ‌های مختلف سنی، جنسی، نژاد غیرهیسپانیک سفید پوست و انواع خاصی از سرطان (کولورکتال، ریه و پستان) نیز پایدار باقی ماند.

نویسندگان تأکید کردند که اگرچه نمی ‌توان رابطه‌ ی علت و معلولی را اثبات کرد، اما این مطالعه شواهد جدیدی درباره‌ ی اثربخشی نسبی GLP-1 RA ارائه می ‌دهد و تفاوت‌ های مشاهده ‌شده در بقا ممکن است ناشی از اثرات سیستمیک خاص این دسته دارویی باشد.

منبع:

https://medicalxpress.com/news/2025-07-glp-receptor-agonist-linked-mortality.html